ด้วย ปัจจุบันการผลิตบัณฑิตตามหลักสูตรต่างๆ ของสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป ยังคงเป็นหลักสูตรที่ออกแบบไว้ภายใต้บริบทของประเทศไทยในสถานการณ์ปกติ ตามแผนพัฒนาต่างๆในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา แต่ปัจจุบันสถานการณ์ทางเศรษฐกิจสังคมที่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปภายใต้ข้อ ตกลงประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community – AEC) โดยผู้ประกอบการของประเทศไทยได้ก้าวออกไปเป็นนักลงทุนในประเทศอื่นๆ ในเขตประชาคมอาเซียนมากขึ้นทุกๆ ปี รวมถึงประเทศที่อยู่นอกเขตอาเซียนที่เห็นความสำคัญของข้อตกลงประชาคม เศรษฐกิจอาเซียน ทำให้มีความต้องการทรัพยากรบุคคลที่มีความเป็นสากล มีความสามารถที่จะทำงานภายใต้วัฒนธรรมที่แตกต่างและหลากหลายเพิ่มมากขึ้นทุก ปี แต่หลักสูตรการเรียนการสอนที่ออกแบบมารองรับสถานการณ์ดังกล่าวยังมีไม่เพียง พอ

   สถานการณ์ เหล่านี้คงเป็นปัญหาของผู้ประกอบการและบัณฑิตที่เข้าสู่ตลาดแรงงาน คณะกรรมการผู้ก่อตั้งโครงการจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิซึ่ง ประกอบด้วย อาจารย์กาญจนา หรูเจริญพรพานิช พ.ต.ท. ศักดิพัฒน์ พลิคามินทร์ และอาจารย์แพรวพริชชา หรูเจริญพรพานิช ได้เล็ง เห็นว่าการศึกษาในระดับอุดมศึกษาในประเทศไทยที่ออกแบบการเรียนการสอนและ หลักสูตรสำหรับการเข้าสู่ตลาดแรงงานภายใต้บริบทของ AEC ยังคงมีไม่เพียงพอที่จะรักษาระดับความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย และมีความจำเป็นเร่งด่วน จึงได้ทำการจัดโครงการจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิขึ้นเพื่อจัด ตั้งสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ประเภท “สถาบัน” ที่มีจุดเน้นทางด้านการผลิตบัณฑิต และมหาบัณฑิตทางด้านเทคโนโลยีและด้านการจัดการที่มีความเชี่ยวชาญด้านการ สื่อสารในภาษาต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้บริบทของเศรษฐกิจ สังคมและการเมืองที่เป็นสากล ที่พร้อมเข้าสู่การเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

   โดย สถาบันการศึกษาแห่งนี้จะทำการออกแบบหลักสูตรและระบบการจัดการเรียนการสอน ที่มีลักษณะพิเศษสำหรับบริบทประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community Context –AEC Context) เพื่อให้นักศึกษาทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ซึ่งจะสำเร็จการศึกษาของสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิแห่งนี้ในอนาคต สามารถเป็นบัณฑิตและมหาบัณฑิตที่มีความรู้ ความสามารถที่อยู่ในระดับสากล สามารถเป็นผู้ปฏิบัติงานในเขตอาเซียนได้อย่างแท้จริง โดยมีความรู้ในฐานะของพลเมืองอาเซียน อย่างเต็มภาคภูมิ ทั้งนี้คณะกรรมการผู้ก่อตั้งฯ เล็งเห็นว่าการจัดการศึกษาทางด้านเทคโนโลยีและการจัดการในระดับบัณฑิตและ บัณฑิตศึกษา ในเขตกรุงเทพฝั่งตะวันออกและจังหวัดสมุทรปราการ โดยข้อมูลจากการศึกษาความเป็นไปได้เบื้องต้น

   พบ ว่ายังคงมีความต้องการอยู่ในระดับสูง และโครงการจัดตั้งมีศักยภาพเพียงพอที่จะพัฒนาเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ประเภท “สถาบัน” ได้ โดยพิจารณาจากจำนวนความต้องการของผู้เรียนและความต้องการของผู้ประกอบการ จำนวนหลักสูตร จำนวนนักศึกษา จำนวนกิจกรรม การวิจัยและบริการวิชาการ รวมทั้งคุณวุฒิของผู้บริหารและคณาจารย์ประจำหลักสูตรของสถาบัน ดังนั้นเพื่อให้การผลิตบัณฑิตและมหาบัณฑิตของประเทศ ในเขตกรุงเทพฝั่งตะวันออกและจังหวัดสมุทรปราการ เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพสามารถตอบสนองความต้องการของผู้เรียน และผู้ใช้กำลังแรงงาน รวมทั้งเพื่อเป็นการรองรับการเจริญเติบโตของประเทศ ดังนั้น จึงเห็นควรเสนอโครงการจัดตั้ง สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ ขึ้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ประเภทสถาบัน ตามพระราชบัญญัติสถาบันอุดมศึกษาเอกชน พ.ศ. 2546 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550 ต่อไป